2071: A Selfie Odyssey (1/4)

Frank Bond zit vast in het verre 2071 en ontdekt hoe ze in de toekomst kijken naar fenomenen uit het verleden. I.4 De biecht uit het verleden.

Door Frank Bond

Al een tijdje zit ik vast in deze verre toekomst. Een plek die me net zo raar voorkomt als het verre verleden, daar niet van. Er zijn nog steeds geen vliegende auto’s hier, geen cyborgs, geen met lichtsnelheid reizende ruimteschepen. Maar god o god, wat is het hier maf.

Eten doen ze in verband met tekorten eens per dag op de bon, de rest gaat via supplementen. De supplementen zijn lekkerder dan het smakeloze grijze voer dat voor een maaltijd door moet gaan. Elektriciteit dan. Die is er voor persoonlijk gebruik alleen van 16:00 tot 20:00.

Vrijwel overal waar ik tot nog toe ben geweest heerst een armoede die zijn weerga niet kent. Dus ik ben wat verbaasd dat iedereen die ik spreek gelukkig overkomt. Zelf wil ik gewoon terug, snap je? Naar huis. Naar 2021.

Ik zit nu in wat ooit een Albert Heijnsupermarkt was. Te wachten totdat we wat van dat beloofde eten krijgen. Iedereen om me heen leest boeken of praat met elkaar. Dat is wel een verademing ten opzichte van het apocalyptische zombieverleden waar ik vandaan kom.

Vanzelfsprekend spreek ikzelf met niemand. Ik wil niet opvallen. Dus heb ik snel een Groene Amsterdammer van de tafel gegrist om me achter te verstoppen. Gedateerd 23 januari 2071. Wegens papiertekorten niet zoveel pagina’s als in 2021, maar vooruit. Het artikel op de pagina die ik opensla trekt direct mijn aandacht. Een artikel van ene Alyosha nog wat. In een serie over opmerkelijke fenomenen uit het verre verleden.

Lees hier het hele artikel op de site van enClave.