Maar Mandy, je hebt zo’n mooie carrière: waarom dan nu deze stap?
Rechter zijn is een heel mooi en eervol ambt. Maar niet (meer) voor mij.
Een voormalig rechter heeft de rechtspraak weleens omschreven als een ‘koekjesfabriek’. Dit vanwege de hoge werkdruk (lees: aantal zaken versus weinig tijd). Als bestuursrechter behandel je op een ochtend of middag vaak meerdere zaken en ga je van een zaak over een urgentieverklaring door naar een afwijzing van een WIA-uitkering en daarna behandel je nog een paar beroepen tegen parkeerboetes. En lever je in eenzelfde tempo de uitspraken af. Week in, week uit. Een soort koekjesfabriek dus.
Rechters worden geselecteerd op eigenschappen en vaardigheden zoals onpartijdigheid, zorgvuldigheid, integriteit, omgevingsbewustzijn en intelligentie. De koekjes die rechters bakken zijn dus niet zomaar koekjes. Maar het blijven koekjes.
Met bewondering heb ik gekeken naar de inzet, kennis en kunde van mijn collega’s, maar werd zelf niet erg gelukkig van het werk. In alles wat ik hiervoor heb gedaan, had ik meer contact met mensen, kwam ik veel ‘buiten’ en kon ik ook dingen praktisch oplossen in plaats van alleen maar juridisch. Van simpelweg aanspreekbaar zijn, meedenken, mensen uit de financiële ellende helpen, partijen met elkaar in contact brengen, tot het organiseren van een middag voor mantelzorgers, het openen van een Resto VanHarte en het aanleggen van nieuwe speelplekken in samenspraak met kinderen. Concrete resultaten die je nog jaren later terugziet. Dat gevoel miste ik in toenemende mate in de rechtspraak. De overgang van het politiek-bestuurlijke speelveld bleek te groot.
En daarom ben ik verheugd dat ik vanaf 15 januari as. aan de slag ga bij SamenMeer. Dé ontmoetingsplek voor ouderen in de gemeente Landsmeer, met oa een helpdesk en waar de hele week door uiteenlopende activiteiten worden georganiseerd van biljarten tot yoga, van tekenen & schilderen tot lezingen. Ook regelt het busvervoer naar bijvoorbeeld de activiteiten, de dagbesteding voor mensen met (beginnend) hersenletsel en naar de markt op vrijdag. Waar meer dan 100 vrijwilligers actief zijn, aangestuurd door een kleine beroepsorganisatie waaraan ik een beetje leiding mag gaan geven.
Ik schrijf bewust ‘mag’, omdat SamenMeer niet weg te denken is in Landsmeer. Er is altijd reuring, iedereen is welkom en niets moet. Ik gun iedere gemeente/gemeenschap zo’n betrokken en laagdrempelige instelling. Het is daarom ontzettend tof om daar nu zelf een steentje aan te gaan bijdragen. En natuurlijk is het ook fijn om weer in mijn eigen gemeente te gaan werken, op het fietsje erheen te kunnen en met de school van mijn kinderen om de hoek. (Dat het volgens mijn dochter ‘cringe’ is als ik dan naar haar zwaai in het voorbijgaan, is daarbij de kers op de taart).
Nieuwsgierig geworden? Loop dan zeker eens binnen! Ook als je nog niet tot de doelgroep behoort, want nieuwe vrijwilligers zijn ook altijd welkom!