Dit kan toch niet waar zijn?

Soms gebeuren er dingen waarvan ik werkelijk niet kan geloven dat ze gebeuren. Dingen waarbij ik me afvraag: zijn we nu echt zo geworden met elkaar?

Vorige week werd een meneer op zijn scootmobiel aangereden door een lijnbus. Een verschrikkelijk ongeluk. Ruim een uur later stond op verschillende nieuwssites een foto van de voorkant van de bus met de verfrommelde scootmobiel er half onder. Ik werd er misselijk van. Niet alleen van de foto, maar vooral van het idee dat iemand die foto maakt, hem aanbiedt aan de media en dat er op een redactie vervolgens iemand besluit: ja hoor, die zetten we online. Kennelijk is zo'n foto echt nodig om de nieuwswaarde van het bericht te vergroten. Dit kan toch niet waar zijn?

Ergens stort de wereld in van de betrokkenen en hun naasten in. Mensen die waarschijnlijk nog niet eens weten dát er iets is gebeurd, laat staan weten wat er precies is gebeurd. En ondertussen staan die foto's al online. Voor iedereen zichtbaar.

Hoewel ik de families niet kende, kon ik het niet laten. Ik belde de redacties. De meeste waren telefonisch onbereikbaar, maar één redacteur wilde mij te woord staan. Gelukkig vond hij de foto zelf ook zeer ongepast en haalde hem offline. Had hij de honderden verontwaardigde reacties niet gelezen? Nee. Naar de reacties werd niet gekeken, alleen naar het aantal klikken op het bericht. Het aantal klikken. Natuurlijk is dit belangrijker dan de mensen om wie het gaat.

Vorige week reden we met een rouwstoet over de lange, smalle grachten van Edam. Voor ons reed een pakketbezorger. Maar liefst vijf keer moesten we stoppen omdat hij weer een pakketje afleverde. Vijf keer. Natuurlijk sprak ik hem aan, maar geen haar op zijn hoofd dacht erover om even ruimte te maken en ons voorbij te laten.

En afgelopen weekend was het opnieuw raak. Onze rouwstoet werd geconfronteerd met automobilisten die toeterden, wielrenners die zich tussen de auto's door wurmden en een bestuurder die boos werd omdat we bij het ouderlijk huis van de overledene één minuut stilstonden.

Eén minuut. Dit kan toch niet waar zijn?

Ik begrijp best dat de wereld niet stil kan staan omdat er ergens iemand afscheid neemt van een dierbare. Dat vraag ik ook helemaal niet. Maar is het werkelijk zo moeilijk om even rekening te houden met de gevoelens van een ander?

Om te beseffen dat die meneer op zijn scootmobiel en de buschauffeur mensen zijn met een leven, een verhaal en met families die zielsveel van hun houden? Of dat de mensen achter die rouwauto misschien wel de moeilijkste dag van hun leven meemaken? Dat ze voor de allerlaatste keer samen met hun vader, moeder, partner of kind onderweg zijn?

En toch gebeurde er deze week ook iets wat me een sprankje hoop geeft. We naderden met de rouwauto een kerkje toen ik een wandelaar zag. Een man met twee wandelstokken. Hij zag ons aankomen en bleef staan. Heel rustig ging hij rechtop langs de kant van de weg staan. Hij nam beide wandelstokken in zijn linkerhand, zette met zijn rechterhand zijn pet af en groette de rouwauto. Hij toonde respect zonder woorden. Zonder dat iemand het hem hoefde te vragen. En de familieleden van de overledene in de volgende auto's hebben het allemaal opgemerkt. Ze waren ontroerd en dankbaar.

Misschien is dat wel wat ik zo mis. Dat vanzelfsprekende beetje fatsoen. Want achter ieder ongeluk schuilen mensen van vlees en bloed. Achter iedere rouwauto rijdt verdriet. Niet alles wat kan, moet ook. En soms is het mooiste wat je voor een ander kunt doen, heel eenvoudig.

Even stilstaan.