Edammers Willem Buren en Mike Kaars: 'geen schwalbes bij rugby' (foto)
Foto Cor Kes - www.luxphotography.nl
Wie niet vies is van een sport waarbij contact maken met de tegenstander essentieel is en er ook geen probleem mee heeft om af en toe een kneuzing op te lopen maar gewoon weer op te staan om een nieuwe tackle op de benen van de tegenstander te maken, moet eens een kijkje gaan nemen aan de Van IJssendijkstraat in Purmerend waar Rugbyclub Waterland haar accommodatie heeft. Sinds enige tijd maken twee frisse Edammer jongeheren ook deel uit van de blauwroodwitte club, die volgend jaar haar 30-jarige jubileum viert.
Willem Buren en Mike Kaars, geboren op respectievelijk 22 en 29 december 1997, kenden elkaar al een tijdje. Ze ontmoetten elkaar voor het eerst op het plein tussen basisschool De Piramide, waar Mike op zat, en de dependance van De Trimaran, waar de groep 6 van Willem was gehuisvest. Ze raakten bevriend, hoewel ze dus niet bij elkaar in de klas zaten en ook niet lid waren van dezelfde sportvereniging. Mike heeft vanaf zijn zesde één seizoen gevoetbald maar zich daarna gestort op atletiek.
“We hadden een leuke groep.’ vertelt Mike. ‘Met jongens als Johan Ouwehand, Ruben den Boer, Tim Bökenkamp en mijn broer Vince natuurlijk. We deden mee aan clubcompetities en hebben een aantal NK-finales gehaald. Later specialiseerde ik me in horden lopen en discuswerpen, maar dat was wel een lastige combinatie omdat deze onderdelen vaak tegelijkertijd van start gingen bij wedstrijden. Ik ben eind 2010 gestopt met atletiek omdat ik er geen zin meer in had en vorig jaar heb ik voor mezelf getraind.”
Willem heeft vanaf zijn zesde tot zijn twaalfde getennist en daarnaast van zijn zevende tot eind vorig jaar gevoetbald. ‘Het was wel te combineren, maar ik was toch meer met voetbal bezig. Ik heb in meerdere jeugdselecties gezeten maar ben gestopt bij de C-junioren. Vorig jaar in september en oktober werd het WK rugby gespeeld in Nieuw-Zeeland en ik keek veel wedstrijden op televisie. Dat vond ik te gek en toen ik Mike sprak was hij ook meteen enthousiast. We hebben toen geïnformeerd in Purmerend en in december konden we meetrainen met het Cubs-team. Dat ging meteen goed, want we lieten zien dat we niet bang waren om iemand te tackelen en dat vonden de trainers erg positief. Een paar weken later zijn we lid geworden.’
Hoewel Mike en Willem de jongste spelers van de groep waren (lichting jaargangen 1996/1997) toonden zij genoeg inzet en durf en werden snel opgenomen in de hechte groep. Willem ontwikkelde zich tot een talentvolle ‘fly half’, een soort spelverdeler van het team, en Mike heeft vaak de rol van ‘hooker’, de speler die in de scrum de bal in de richting van zijn medespelers moet werken. Beiden hebben in korte tijd zoveel indruk gemaakt, niet alleen bij de clubtrainers Quique Sanchez, Roberto Warmerdam en Nick Romp, maar ook bij de scouts van de RTC, het Regionaal Talenten Centrum, van het district Noord-West Nederland.
Inmiddels hebben Mike en Willem al één trainingsstage van het RTC meegemaakt en dat smaakt naar meer, hoewel de competitiewedstrijden natuurlijk ook belangrijk zijn. Afgelopen najaar wisten de junioren van RC Waterland met overmacht de titel van de Platepoule Noord te bemachtigen en eind november is het team gestart met de strijd om de Junioren Cup B, een competitie die tot eind maart loopt. Mike en Willem zitten goed in hun vel bij RC Waterland.
Mike: “Het team is heel hecht. We zijn als broers en we gaan voor elkaar door het vuur! Kijk, het is een contactsport en ook bij rugby heb je wel eens een
opstootje, maar juist dan is het belangrijk dat je als team voor elkaar opstaat en elkaar steunt. Bij rugby moet je ook niet moeilijk doen als je een pijntje hebt. Het gebeurt regelmatig dat vingers gekneusd raken of zelfs breken, maar veel spelers gaan dan toch gewoon door. Ik heb zelf laatst een knietje in mijn rug gekregen waardoor deze licht gekneusd is geraakt, maar na een bezoek aan de fysio ga ik toch gewoon weer trainen. Bij rugby heb je ook geen schwalbes zoals bij voetbal, het is gewoon pure sport en het houdt pas op als je arm in een mitella moet!”