Bedakku voor je vakantie
Op vakantie gaan. Het weet allemaal wat. Ik ben namelijk nog niet zomaar even weg. Boodschappen halen, koffers inpakken, ruzie met je vrouw omdat je niet meehelpt om die koffers in te pakken, kinderen die niet zeggen wat ze mee nemen. Nee, echt gezellig is die laatste dag voor je vakantie niet. Maar echt pijnlijk wordt het pas als je je toilettas gaat inpakken. Dan word je ineens keihard geconfronteerd met al je kwaaltjes. Zonder ze allemaal bij naam te noemen, durf ik te zeggen dat ik in totaal 5 zalfjes, pilletjes en medicijnen moet inpakken. En dan reken ik mijn shampoo tegen jeukende hoofdhuid en Bio-Oil tegen zwetende liezen nog maar even niet mee. Eigenlijk zijn we allemaal grote ‘bedakzakken'.
Wat had er van ons geworden in de Middeleeuwen. Ik had al in de pastoor zijn tuintje gewoond, want die longontsteking had zomaar fataal kunnen zijn zonder antibiotica. En dan die autorit. Ook altijd lachen met twee vechtende kinderen op de achterbank. Ze weten gewoon dat je ze op de achterbank niet goed kunt zien en dat het ook onmogelijk is om tussenbeide te komen. De strijdende partijen houden er geen enkele rekening mee dat papa met 160 kilometer per uur over een Autobahn giert en dat enige concentratie hierbij gewenst is. Nee, dan liever maar met het vliegtuig. Een uurtje in de rij voor het inchecken, nog een half uurtje wachten bij de douane en dan nog heerlijk twee uur slenteren op Schiphol. Nog een uurtje wachten om te `boarden' en met de auto was ik al voorbij Parijs geweest.
Bij de security-check kijkt de bovenste beste GS4-man me aan alsof ik het laatste pandabeertje heb gespiesd, als ik een klein flesje water bij me heb. Als blijkt dat ik ook mijn iPad nog in mijn handbagage heb, beginnen de aderen in zijn dikke sportschoolnek te kloppen en bijt hij me toe: `Zie je die rij. Die staat er morgen nog 'door mensen zoals jij!" ‘Mensen zoals ik?' Wat is er mis met een mens zoals ik? Ok, ik reis met de apotheek inventaris van ,een boerengehucht in mijn koffer, maar daar kan ik toch ook niets aan doen? Na enig oponthoud zit het 1.94 Lange `mens zoals ik' opgevouwen in een vliegtuigstoel. Het `mens zoals ik' wordt al wat ouder en moet al naar het toilet voordat we zijn opgestegen. Helaas hebben mensen `mensen zoals ik' ook last van turbulentie en de muren van het wc'tje maken al snel kennis met mijn blaasinhoud. Rollebollende weg probeer ik de natte substantie van de muren te halen als er op de deur wordt geklopt dat het `mens zoals ik' op zijn plaats moet gaan zitten.
Door de priemende ogen van mijn medepassagiers richting mijn onderlijf, blijkt al gauw dat mijn broek ook kennis heeft gemaakt met de goddelijke urine van een 40-jarige kalende vakantieganger. Nu hoor ik je denken: 'He ouwe plasgeitenbreier blijf toch lekker thuis als je alleen maar zeikverhalen hebt over je vakantie.' Maar helaas, `mensen zoals ik' met 'vrouwen en kinderen zoals ik' hebben nu eenmaal de behoefte aan vakantie. Het is alleen altijd zo'n gezeik voordat je er bent!