Nick Tol in Mexico: Anne’s derde 0-0 op rij (haha)
Zo nu en dan nodig ik Anne uit voor een voetbalwedstrijdje, ook in Mexico. En niet bepaald voor de minste wedstrijden. Na de eerdere clash tussen Pumas en Chivas bezochten we gister de Súper Clásico: América-Chivas. Maar het zit ons nog niet bepaald mee.
Gisteren eindigde de wedstrijd wéér in 0-0. Zie je vriendin dan nog maar eens mee te krijgen naar een voetbalwedstrijd. Hier haar verslagje:
Zaterdag 1 november 2014 was het zover: de klapper América-Chivas stond op het programma. Hoewel Chivas normaal gesproken bovenin meedraait, staat de ploeg momenteel op de rand van degradatie. América kan het kampioenschap bijna pakken. Nick en ik gingen er eens goed voor zitten, samen met nog 90.000 Mexicanen. Maar… negentig minuten later dropen de spelers van het veld af; de wedstrijd eindigde in een dodelijk saai gelijkspel: 0-0.
Waarschijnlijk hadden beide partijen veel te verliezen en namen zij dus genoegen met een gelijkspel. Zij hebben er echter geen rekening mee gehouden dat dit mijn derde wedstrijd in Mexico was die zonder doelpunten eindigde. Eerder dit jaar bezocht ik namelijk America-Queretaro en nog een andere “topper” in het Olympisch Stadion, Pumas-Chivas. Een van beide clubs van zaterdagavond had een einde kunnen maken aan mijn doelpuntloze carrière qua voetbalwedstrijden bezoeken, had een nieuwe trouwe fan erbij kunnen krijgen, maar beide ploegen hebben mij in de steek gelaten. Drie keer is scheepsrecht ging dit keer helaas niet op…
Mexicaans voetbal is voor mij nu echt ten dode opschreven. Naast de hordes supporters, leuke muziek en modellen – voor en tijdens de rust van de wedstrijd – valt er heel weinig te beleven. Na drie Mexicaanse wedstrijden zonder doelpunten heb ik mijn taak als vrouw van een (sport)journalist volbracht, denk ik zo. Voor mij geen voetbalwedstrijden meer. Tenzij we naar Barcelona – Real Madrid gaan, dan wil ik wel een uitzondering maken ;-).
Vanaf hier neem ik het weer even over. Waar vrouwen niet op letten, is de sfeer in het stadion. Die was gisteravond op-ti-maal. Ondanks het feit dat Chivas nu bijna onderaan op de ranglijst staat en eigenlijk hoort de strijden om de eerste plaats, blijven de supporters trouw. Bijna zeven uur zaten ze gisteren in de bus om de wedstrijd in Mexico-Stad te bezoeken en bijna zeven uur lang zaten ze gisteren ook weer in de bus terug naar Guadalajara. Dat is óók Mexicaans voetbal. Trouw zijn aan je club, wat er ook gebeurt.
Nog een opsteker gister: een paar weken geleden heb ik Carlos Salcido geïnterviewd over zijn opmerkelijke leven van fabrieksmedewerker tot internationale voetballer. Gisteren overhandigde ik hem het resultaat, en daar was hij oprecht blij mee. Het ene moment voetbal je in een stadion waar 90.000 toeschouwers aanwezig zijn en nog geen half uur later kun je weer genieten van een artikel dat over jou is geschreven. Salcido; een prachtige voetballer, maar een nog mooier mens!