Anja Kok leeft voort op internet

,,Lieve, mooie Anja. 13 jaar geleden al weer. Gelukkig heb ik nog mooie herinneringen aan je en zal je nooit vergeten worden.’’ Dat schrijft iemand op 10 april van dit jaar op de persoonlijke pagina voor Anja Kok.

Bij­na 14 jaar ge­le­den werd op 1 ja­nu­a­ri 2001 een gat ge­sla­gen in de be­vol­king van Vo­len­dam. De brand in café De He­mel kost­te 14 jon­ge­ren het le­ven en 241 men­sen raak­ten ge­wond. Tien jaar na de ramp in de ou­de­jaars­nacht vond nog een gro­te her­den­king plaats. Op de dijk is een mo­nu­ment voor de slacht­of­fers ge­maakt, net als op de be­graaf­plaats bij de Vincentiuskerk. Daar wor­den nog re­gel­ma­tig bloe­men ge­legd.

Maar zelfs 14 jaar ge­le­den speel­de in­ter­net al een rol. Het is haast niet meer voor te stel­len, maar het was de tijd zon­der Fa­ce­book, Twit­ter en In­st­agram. De boe­ken die op in­ter­net werden aan­ge­maakt voor de Vo­len­dam­se slacht­of­fers speel­den daar­om een gro­te troos­ten­de rol, tot op de dag van van­daag.

,,Van­avond had­den we ge­zel­lig je ver­jaar­dag moe­ten vie­ren. We den­ken aan je!! Drie dik­ke ver­jaar­dags­knuf­fels'', schrijft ie­mand in 2012. Een an­der zet het heel tref­fend neer: ,,Ik wens alle be­ken­den van Anja heel veel sterk­te. Ook na 10 jaar blijft het moei­lijk. Het lit­te­ken van deze ramp zal al­tijd aan­we­zig blij­ven.’’

Steun

,,In het be­gin heb­ben wij er meer­de­re ke­ren per dag op ge­ke­ken. Het is toch waar je de hele dag mee be­zig bent'', legt va­der Evert Kok uit. ,,Het gaf ons enorm veel steun. Het doet je echt wat. Voor­al in het be­gin heb je nau­we­lijks tijd om alle con­do­le­an­ces te ont­van­gen. De site geeft je de mo­ge­lijk­heid om er op een rus­ti­ger mo­ment naar te kij­ken. Dan zie je ook wat je doch­ter voor vrien­din­nen, vrien­den en be­ken­den heeft be­te­kend.’’

Aan de re­ac­ties is te zien dat de site ook voor de na­be­staan­den een gro­te rol speelt. In het be­gin werd voor­al de fa­mi­lie sterk­te ge­wenst, la­ter kwa­men er de per­soon­lij­ke bood­schap­pen die aan Anja wer­den ge­richt.

Er wa­ren ook veel men­sen die graag Anja haar stem wil­den ho­ren. Die bel­den haar te­le­foon­num­mer en kre­gen het band­je van de voi­ce­mail te ho­ren. ,,Pre­cies zo le­ven­dig als Anja was, had ze haar voi­ce­mail met een uit­voe­rig ver­haal in­ge­spro­ken'', ver­klaart haar va­der het suc­ces van de voi­ce­mail. Toen Ver­satel het num­mer op­hief, kreeg Evert Kok ver­ont­rus­te te­le­foon­tjes van be­ken­den.

,,Ge­luk­kig had ie­mand die op­na­me nog en heb­ben we weer een num­mer ge­ac­ti­veerd. We moesten al­leen eens per jaar even bel­len om te voor­ko­men dat het werd op­ge­he­ven. Men­sen kon­den ove­ri­gens niet een be­richt in­spre­ken, maar al­leen haar stem ho­ren.’’

Maar na acht jaar heeft Kok dan toch de stek­ker er­uit ge­trok­ken. Het num­mer werd niet meer ge­beld. Ook op de site zie je steeds min­der reacties. ,,Dat moet ook wel. Die jon­ge­ren moe­ten ook ver­der met hun le­ven. Na­tuur­lijk blijft ie­der­een aan haar den­ken en daar­om blijft de site ook in de lucht.’’

De pa­gi­na voor Anja Kok werd als laat­ste aan­ge­maakt, om­dat Anja pas op 19 juli 2001 over­leed, net na haar vijf­tien­de ver­jaar­dag. ,,Niet overleden aan de brand­won­den, maar aan de ge­vol­gen er­van en de wei­ge­ring van de Ne­der­land­se zie­ken­hui­zen om haar op te ne­men van­we­ge een vermeen­de zie­ken­huis­bac­te­rie MRSA, die nooit is aan­ge­toond'', stelt haar va­der bit­ter vast.

Over­le­den jon­ge­ren

De boe­ken voor de an­de­re der­tien slacht­of­fers wa­ren eer­der aan­ge­maakt door Piet Reij­ers, die na de ramp veel na­zorg ver­leen­de. ,,Het be­gon met een plek waar alle in­for­ma­tie over de brand werd sa­men­ge­bracht. Daar­na kwa­men de condoleance boeken. La­ter groeide het naar ook ge­woon nieuws uit de ge­meen­ten, waar­mee het te­vens een ge­wo­ne nieuws­si­te werd.’’

Maar het blok 'over­le­den jon­ge­ren' is la­ter ook uit­ge­breid met an­de­re jon­ge­ren uit Edam-Vo­len­dam die om het le­ven kwa­men, bij voor­beeld na een on­ge­luk of ziek­te. Zo­doen­de staan er nog eens zes­tien boe­ken op.

Een daar­van is voor zijn ei­gen zoon Mi­chiel, die op 27 fe­bru­a­ri 2001 over­leed. Dat was dus pre­cies in de pe­ri­o­de dat Reij­ers zijn han­den vol had aan de na­zorg van de café­brand. "Mi­chiel had een zeer ge­com­pli­ceer­de hart­af­wij­king. Dat wis­ten we. Maar hij is uit­ein­de­lijk toch nog on­ver­wacht over­le­den. Hoe­wel ik zijn pa­gi­na pas veel la­ter on­li­ne heb ge­zet, kre­gen we daar toch veel hart­ver­war­men­de re­ac­ties. Ook nu nog zijn alle boe­ken de mees­te ge­le­zen pa­gi­na's.’’"