De verbouwing van Lingerzijde 39: “Hoezo oude dag en hoezo kleiner wonen”

Met liefde en lol, zo omschrijft Hennie van Westerloo de manier waarop ze het voormalig kantoorpand van het Hoogheemraadschap aan de Lingerzijde, een Rijksmonument dat volgens haar man Fons volledig vernield was, weer in ere hebben hersteld. Als kers op de taart wordt nu het achter in de tuin gelegen iconische tuinhuis gerestaureerd.

Na achttien jaar op een boerderij in Katwoude gewoond te hebben, zijn Fons en Henny van Westerloo twee jaar geleden naar Edam verhuisd. “Mijn kleindochter zat op ballet in Edam,” vertelt Henny. “Ik kon tijdens de les net niet terug naar huis rijden en ging dus rondwandelen. Op een dag stond ik hier op de Kwakelbrug en ik zag dit huis, wat toen meer op een bouwval leek, toch dacht ik: wauw, als je toch zo kan wonen. Daar wil ik mijn boerderij wel voor uit. Bij de boerderij hadden we 9 hectare tuin, daar heb ik me altijd met liefde kapot gewerkt. Fons was veel weg en ik vond het heerlijk om daar bezig te zijn. De laatste jaren kregen we meer vrije tijd en maakten verre reizen. Als we dan terugkwamen, kon ik voor mijn gevoel weer van voren af aan beginnen met de tuin. Tijd voor iets anders.” Haar man Fons vult aan: “Ik dacht aan het naastgelegen appartement, maar mijn vrouw dacht daar anders over.” Henny: “Ja, hoezo oude dag en hoezo kleiner wonen?”

Volledig uitgewoond

Het pand is gebouwd in 1860 en heeft vanaf de jaren 70 dienst gedaan als kantoorpand voor het Hoogheemraadschap. De afgelopen vijf jaar stond het leeg. Fons: “Alles was stuk gemaakt. Het was compleet uitgewoond. Er zaten lichtbakken tegen de prachtige plafonds geschroefd en houten deuren waren dichtgetimmerd. Er zat geen trap, die zat aan het begin van de straat en er liep een lange gang door alle panden heen. Je weet niet wat je ziet als je naar de oude foto’s kijkt. ”

Ongeloof

Het huis werd gekocht van een projectontwikkelaar. “Er zou een aanneemovereenkomst zijn, alle vergunningen waren in orde en wij waren in de vooronderstelling dat we zo aan de slag konden gaan. Toen de verkoop rond was, bleek dat er nooit iets was afgegeven,” vertelt Fons. “We hebben dat op weten te lossen, al met al heeft het een jaar geduurd. Toen alles klaar was, twee weken voordat we zouden verhuizen, werd ons nog even meegedeeld dat we alleen nog niet op het riool waren aangesloten. Pardon?! We stonden op het punt te verhuizen! Er was sprake van een conflict tussen de gemeente en de projectontwikkelaar. Dat is het enige moment dat ik echt kwaad ben geworden. Toen was het ook snel geregeld.”

Advies prinses Beatrix

Het pand is in originele staat teruggebracht, een enorme operatie. Henny enthousiast: “Ik vond het geweldig! Ik ben de dochter van een bouwvakker dus ik me helemaal laten gaan.” Gedurende de verbouwing was er een duidelijke rolverdeling. Fons had contact met aannemers en zat er bovenop, dankzij een advies uit bijzondere hoek. “Als bestuurslid van het koninklijk Concertgebouworkest sprak ik met Prinses Beatrix, die ik nog ken uit mijn tijd als journalist. Ik vertelde dat we een Rijksmonument hadden gekocht en ze sprak ons heel streng toe, met een opgeheven vinger: ‘meneer van Westerloo, denk erom dat je bij elke bouwvergadering gaat zitten, anders gaat het mis!’ De Koninklijke hoogheid als bouwgebeleider.”

Kleurrijk

De inrichting was in handen van Henny. “Heerlijk, ik kon totaal mijn gang gaan. Fons heeft zich nergens mee bemoeit. Ik ben niet bang voor kleur of design. Dan ontmoet je vanzelf mensen die er hetzelfde over denken.” Dat is duidelijk terug te zien aan de uitgesproken keuze voor behang: toekans op het toilet en zwanen op de zolder. De kleuren komen terug in de rest van de ruimte. Het blauwe bloemenbehang achter het bed in de slaapkamer wordt gecompleteerd met bijpassende blauwe wanden. “De schilders waren het niet eens met mijn plannen, ze konden niet begrijpen dat ik zoveel kleur wilde. Mevrouw, u gaat dit toch niet echt blauw schilderen, vroegen ze dan. Ja! Zei ik, het is mijn huis! Een verbouwing is goed voor je karakter, en je zelfbeheersing.”

Theehuis

De oude glorie is hersteld. Fons: “We hadden een meestertimmerman, die heeft alles gewoon weer kunnen maken wat stuk was: luiken die vast zaten en deuren die waren weg getimmerd.” Als kers op de taart wordt momenteel het theehuis gerestaureerd, misschien wel een van de meest gefotografeerde plekjes van Edam.

“De ramen zijn vervangen en de randjes die rood waren, worden nu goud. Het ornament op het dak wordt verguld.” De tuin, ook een rijksmonument, is ook opgeknapt: “Het was een grote wildernis en was twee jaar lang gebruikt als bouwkeet. Het blijft ongelofelijk hoe we deze plek hebben aangetroffen.” Net na de verhuizing kregen Fons en Henny een boek in handen over de Schepenmakerdijk, daar wordt gesproken over de laatste bewoners van het pand. “Dat is toch apart, alsof het kantoor de eindbestemming zou zijn. Wij hebben dit pand weer nieuw leven ingeblazen en voorlopig blijven wij de bewoners.”

Foto Cor Kes www.luxphotography.nl.