Beterschapskaarten en huisarrest

Ik heb nog nooit een beterschapskaart gekregen. Tot vorige week. Ik dacht altijd dat beterschapskaarten waren voor mensen die in het ziekenhuis liggen, of langdurig ziek thuis zitten. Niet voor mensen met een hevige verkoudheid.

Want dat is wel zo ongeveer hoe Covid-19 zich in mijn lichaam heeft geuit. Als een hevige verkoudheid. Ik heb voornamelijk hoofdpijn, mijn neus zit dicht en ik voel me niet helemaal geweldig, maar verder gaat het eigenlijk prima. Het is dat ik in de zorg werk en dus getest ben, anders had ik nooit gedacht dat dit het nieuwe coronavirus was en had ik anderen kunnen besmetten als ik niet in quarantaine had gemoeten. Ik denk dat als het een normale schoolweek was geweest, ik misschien wel naar school was gegaan.

Mijn moeder is iets harder getroffen. Ze begint na anderhalve week ziek zijn weer een beetje op te knappen. De koorts blijft, maar de beruchte kortademigheid verdwijnt elke dag een beetje meer. En dit is dat virus waar de hele wereld zo bang voor is?

Ja.

Ik heb ook nog nooit huisarrest gehad. Mijn zusje ook niet. Tot vorige week. Want omdat mijn moeder en ik positief getest zijn mogen wij niet naar buiten. Klinkt logisch. Maar mijn zusje van 12 mag ook het huis niet uit, omdat zij mogelijk het virus kan verspreiden. Zij moet zelfs wachten tot 14 dagen na het laatste ‘contact met de patiënt’ voordat zij de deur uit mag. Terwijl de buurtkinderen volop in het speeltuintje voor ons huis aan het spelen zijn, zit zij binnen.

Je kunt misschien denken dat je toch niet zo ziek van zal worden wanneer je het virus oploopt (want we weten allemaal dat vroeg of laat iedereen toch wel besmet zal raken). Als gezonde jongere is de kans groot dat je weinig tot geen symptomen vertoont. Maar besef wel dat als jij positief getest wordt, je je huisgenoten meteen meeneemt in quarantaine. Of nog leuker: als jij zelf niet ziek wordt, maar je het virus wel doorgeeft aan een huisgenoot die er wél symptomen van ontwikkelt en wél positief getest wordt, zit jij in quarentaine voor een nog langere periode dan die huisgenoot zelf.

Ik ga je niet vertellen wat je wel en niet moet doen. Als jij met vrienden wil afspreken en de anderhalvemeter aan je laars wilt lappen moet je dat lekker doen. Ik hou je niet tegen. Je zal er toch niet zo ziek van worden.

Maar waar je wel ziek van zal worden is de verveling die toeslaat als je twee weken (of langer) in je huis zit terwijl jijzelf niet eens zo ziek bent.

Ik was zelf ook niet bang. Ik dacht ook, ach, ik ben 18 en heb geen onderliggende ziektes, ik overleef dat virus wel. Maar inmiddels ben ik sinds 20 april niet meer buiten geweest, zelfs niet om met de honden te wandelen zoals dat voorheen kon, en dat begint toch wel een beetje te vervelen.

Mijn punt is niet dat iedereen angstig binnen moet blijven en zich moet isoleren van de buitenwereld in de hoop het virus te ontwijken. Dat kan ook niet. Daar zouden we allemaal diep ongelukkig van worden.

Mijn punt is wel dat denken dat het virus toch niet zoveel impact op jou als gezonde jongere zal hebben, onzin is. Want hoewel de impact op je gezondheid misschien minimaal is, zul je de impact van twee weken huisarrest omdat je een beetje verkouden bent wel voelen.