Huis aan het Water
Het Huis aan het Water in Katwoude is een prachtig inloophuis voor mensen met kanker en die in hun omgeving met kanker te maken hebben. Zelf zeggen ze het zo: Huis aan het Water, waar mensen met kanker, hun partners, familie en vrienden terecht kunnen om het hoofd vrij te maken, tot rust te komen en waar dingen worden georganiseerd om met elkaar te ondernemen. Lotgenoten, psychologen, psychiaters, oncologische fysio therapeuten, bewegingswetenschappers, vrijwilligers en coaches werken er samen aan het versterken van kwaliteit van leven en bieden daarmee tegenwicht aan de nare omstandigheden van de ziekte, mooi toch?
Er is ook een groep voor kinderen van mensen met kanker, het Kindersplash Café: Het Splash café is bedoeld voor kinderen van 6-12 jaar. In het café wordt gekookt, gegeten, gekletst en er worden leuke activiteiten georganiseerd, zoals bijvoorbeeld zwemmen, zeilen, trampolinespringen, knutselen of een spelletje doen. Sofieke gaat er nu een paar maanden heen en ze is vanaf het begin heel enthousiast: ‘Hier ben ik geen uitzondering, papa.’ Het is fijn om een uitzonderlijke situatie zo gewoon te maken en dat ze kan kletsen met kinderen in een vergelijkbare situatie. Iedereen weet dat kids gemakkelijker en spontaner praten met leeftijdgenoten dan met ouderen.
Het maakt het voor ons thuis ook gemakkelijker om erover te praten, al komt het zeker niet elke dag aan de orde want ik heb relatief weinig last en het proces gaat bij prostaatkanker aangenaam langzaam. Wel merk ik dat ik steeds moeder wordt en het is wonderlijk om als vader op je ouwe dag ook nog moeder te worden.
Ik reageer goed op de nieuwe medicijnen, maar weet eigenlijk niet goed of die vermoeidheid van de kanker of van de medicijnen komt. Dat interesseert mij eigenlijk ook geen reet. Ja, ik ben de laatste tijd ook weer wat botter en emotioneler. Dat vind ik wel lekker, maar het geeft nog wel eens botsingen hier en daar, dus ik moet wel een beetje opletten wat ik zeg, want het gaat van kwaad tot erger met die jongen, zoals mijn moeder vaak zei in de bloeitijd van mijn puberteit. Tja, mijn omgeving heeft het daar ook niet altijd gemakkelijk mee en ik kan me natuurlijk niet verschuilen achter wat dan ook, want ik ben het zelf die het zegt. Sorry als ik je heb beledigd of zo. En zo is de cirkel weer rond en komt de ware aard weer boven zullen we maar zeggen. Verder is het goed om te weten dat ik ondanks deze moeilijke tijd, zoals iemand het laatst noemde, nog nooit zo gelukkig ben geweest als zeg maar de laatste 17 jaar, sinds ik Lief ken en Piep erbij gekomen is. Ik geniet volop van het leven tussen het gezeik door.