dr. Agatha Schilder wat stond er in je rapport?
Was getekend, dr. Agatha Schilder. ,,Een tijd van inktpotjes in de schoolbanken. Ja, daar gebeurde wel eens iets mee. Wij hadden een jongen in de klas – Ben Vracht – en die was verreweg de meest ondeugende. Hoe vaak die niet de klas uitgestuurd is om het schoolplein te vegen, ik heb echt geen idee. Hij deed het ook altijd en heeft het uiteindelijk toch nog ver geschopt.” ,,Juffrouw Emke, meester Koning, meester Snoek en meester Pelk. Zo maar een paar namen die me nu zo te binnen schieten. Meester Pelk, de vader van Frans, gaf ons muziekles. Die kon ontzettend mooi zingen en was een van onze favorieten. Ik deed altijd mijn best. In mijn rapporten stond ‘ga zo door’ of ‘mooi rapport’. Heb samen met mijn broer Henk nog gezocht, maar kon deze helaas niet meer vinden. Hij vertelde wel dat hij nog een rekenschriftje had geconfisqueerd in de zesde klas. Dan scheurde hij de blaadjes eruit, schreef ze over en ‘dan had ik allemaal tienen’, lachte hij.”
,,Nadat ik slaagde, ben ik begonnen als huisarts. Maakte lange dagen, maar heb altijd van een feestje gehouden en heb altijd gedanst. Allerlei soorten en zelfs bij Lucia Marthas. Als ik dan wel eens op de dijk kwam, zeiden mensen, ‘als je straks dokter bent, dan kan dat niet meer. Dan kun je niet met een wit pakje op het podium staan.’ Ik ben er echter nooit mee gestopt. Altijd vier dagen te kermis geweest en ben geregeld vol schmink bij een afspraak geweest als ik ergens een jazzballetoptreden had. Of in Volendammer klederdracht bij de mensen thuis komen voor een bevalling. Ik ben altijd uit blijven gaan, maar dronk nooit. Omdat ik heel veel aanwezig ben geweest bij bevallingen, heb ik ook het gevoel dat ik echt een dorpsdokter ben geworden. Dat iedereen je toch wel kent en waardeert.”
,,Als ik het over zou moeten doen, had ik het precies hetzelfde gedaan. In het begin heb ik het ontzettend moeilijk gehad, maar het was het waard. Ik was een van de eerste vijf vrouwen in Nederland met een eigen huisartsenpraktijk. Ik weet niet of ik een voorbeeld ben geweest voor anderen, maar ik ben ook ontzettend trots op het feit dat mijn dochter in mijn voetsporen treedt. Dat doet toch wel iets met je als moeder zijnde.”
Meester Koning (82) herinnert zich Agatha nog goed. ,,Ze was heel braaf. Net als eigenlijk alle kinderen in die tijd. Ze waren wat minder mondig dan tegenwoordig en er was meer discipline. Als de bel ging, stond ik voor de klas en gingen ze netjes in een rij staan tot de deur open ging. Dan liepen ze naar binnen en zaten bij wijze van spreken met hun handen over elkaar in de banken. Ik weet nog dat Agatha ontzettend goede cijfers haalde. Toen ze – samen met Els Bond, die later mijn collega zou worden – naar me toe kwam voor een schooladvies heb ik met klem het Waterlant College geadviseerd. Ik ben blij en trots dat ze het zo ver geschopt heeft.”
Lees meer in de NIVO door Jan Koning.