Piet Keizer: de roadie die rockster werd

,Nou, ging lekker toch?’ Was de reactie in kenmerkende Volendammer stijl van zijn al beroemde bandgenoten na zijn debuutoptreden. Een korte, misschien zelfs nonchalante opmerking, maar Piet wist dat het goed was. ,,In Volendam hoor je het alleen als het níet goed is”, lacht hij. Als twintigjarig broekie werd Piet Keizer (69) gevraagd om The Cats tijdelijk te komen versterken. Hij zou de rol van Cees ‘Poes’, die aan stemproblemen leed, gedurende drie maanden op zich moeten nemen. Na de terugkeer van de ‘Without your love’-zanger zou Piet Veerman weer de enige Piet in The Cats zijn. Het lot bepaalde anders: Piet bleef een ‘Cat’ tot het moment waarop het doek viel voor de immens populaire band.

Piet Keizer heeft het destijds nooit als ‘speciaal’ ervaren om lid van misschien wel de populairste Nederlandse band van de jaren ’60 en ’70 te zijn. ,,Het voelde gewoon als mijn baan. Begrijp me niet verkeerd, ik ben enorm bevoorrecht dat ik het mee heb mogen maken, maar voor mij waren die jongens geen sterren. Ik werkte dagelijks met ze, ook al voordat ik in de band kwam. Piet Veerman zag ik als maat, niet als grootheid. Op dat moment besef je niet wie er naast je staan. We konden in Volendam gewoon nog over straat en dat kunnen we nog steeds. Als je het leeft, realiseer je niet dat je de geschiedenisboeken in gaat. Terugkijkend ben ik er trots op dat ik er onderdeel van ben geweest, want laten we eerlijk zijn, het gebeurt je niet iedere dag dat je voor een band als The Cats gevraagd wordt.”

Zijn jaren in The Cats omschrijft Piet als ‘rock ’n roll’. ,,Onze muziek stond bekend om die imponerende arrangementen en de feilloze koren. Live hadden we slechts beschikking over één van die eigenschappen. Een orkest op het podium was geen optie, het moest dus van de koren komen. Tijdens optredens waren we maar een simpel rock ‘n roll bandje, maar dan wel met die koren. Dat onderscheidde ons live van andere acts. Die samenzang van vijf stemmen, dat deed het hem. Daar kwamen die 60.000 mensen voor naar het Malieveld.”

Lees meer door Kevin Mooijer in de NIVO.