Waarom wij katholieken geen Halloween vieren
Ik heb liever de hemel. Enge pompoenen, rare geesten, lelijke heksen, een horror gevoel, wel een beetje geestig en grappig doen, een soort carnavalfeestje van de onderwereld. Lijkt echt onschuldig, niet veel aan de hand. Kinde feestjes worden georganiseerd, thuis of op school. Meestal goed be-doeld, maar zo verstandig is het niet.
Eeuwen geleden waren vele heidense feesten gekerstend. Kerst is een goed voorbeeld daarvan. Nu keren wij terug naar oude gewoontes. Als het geloof verzwakt, neemt het bijgeloof toe. Lex orandi, lex credendi! Hoe wij bidden en vieren, laat zien waarin wij geloven. Laat mij zien wat en hoe je viert; dat is al een geloofsbelijdenis, een vorm van getuigenis en verkondi-ging.
Er is niets neutraals aan Halloween vieren. Wij katholieken begrijpen heel goed de kracht van de zintuigen. Kinderen helemaal! Zij begrijpen niet onmiddellijk, maar langzamerhand zuigen ze en nemen alles in zich op als een spons. Wat wij van jongsaf zien, ervaren en vieren, dat vormt ons. Een terugkerend jaarlijks feest dringt helemaal binnen. Wij katholieken geloven in een God van levenden (Mt 22,32). Wij vieren het leven.
Met Kerst vieren wij de Geboorte van God die mens wordt. Een feest van licht, van leven. Met Pasen vieren we dat Gods liefde sterker is dan de dood. Jezus overwint de dood en opent voor ons de deur naar de hemel. Een feest dat het fundament vormt van onze hoop op het eeuwig leven. De Kerk leert ons hoe met de dood om te gaan.
Een kerkelijke uitvaart is geen gedachtenis van doden, maar een viering voor levenden. Op 1 november vieren wij het hoogfeest van Allerheiligen. Wij voelen ons verbonden met allen die uit de he-mel voor ons ten beste spreken. Op 2 november vieren we Allerzielen. Wij bidden voor al degenen die zijn gestorven en die onze gebeden nodig hebben om de eeuwige ge-lukzaligheid bij God in de hemel te bereiken. Het is ook een mooie tra-ditie om op die dag voor hen een
Heilige Mis op te dragen en naar de begraafplaats te gaan om bij de graven van onze dierbare familie-leden te bidden, ook als gezin.
Wij geloven dat de dood geen eindstation is. Er is leven na de dood. Wij geloven ook in het bestaan van engelen en aemonen. Onze moeder de Kerk waarschuwt vanuit de Bijbel (Dt 18,10-15) echter tegen occultisme, toverij, waarzeggerij en het contact zoeken met de doden. Dit is voor God een afschuw. Wij willen het kwaad niet aanroepen of verheerlijken. Wij vertrouwen echter onze doden toe aan God. Wij vertrouwen op God.
Halloween staat haaks op deze voorzichtige, verstandige houding. Halloween creëert een opening, een soort gewenning, op speelse manier; het prikkelt de nieuwsgierigheid bij kinderen en tieners. Wij nemen de dood serieus, wij nemen het niet in de maling. De christen doet goed om te denken aan zijn dood. Maar wij doen niet mee aan de waarden die Halloween uitdraagt.
Des te meer als het met de liturgische vieringen van de Kerk concurreert en de plaats daarvan wil innemen. Denk liever aan het leven van de heiligen. Draag het licht, loop met jullie kinderen met de lampinenen van Sint Maarten, breng vreugde aan anderen zoals Sinterklaas. Vier het leven, niet de dood! Koester het licht, niet de duisternis.
Weet wat je viert, dat is wat je draagt, wat je doorgeeft. En geef het beste door aan je. kinderen, en lever hen niet over bij de deuren van duistere machten. Uit een bezorgd hart van jullie herder en geestelijke vader.
Gods zegen en alle goeds,
Kapelaan Mario Agius