Natascha treedt uit de schaduw: ‘Ik werd als kind verkracht door mijn broer en misbruikt door mijn vader’
Een kindertijd die in het teken staat van verkrachtingen, incest, lichamelijke en psychische mishandeling, seksueel misbruik, verwaarlozing en een leven lang trauma’s die daaruit volgen. Het klinkt als een duistere documentaire van Netflix, maar dit keer speelt het horrorverhaal zich af in onze achtertuin. Een onbezonnen jeugd in Edam-Volendam is niet voor ieder kind vanzelfsprekend. In sommige gevallen geldt het tegendeel, zo bevestigt het verhaal van Natascha’s kindertijd. Na jaren van lijden wist ze op zeventienjarige leeftijd eindelijk de moed te verzamelen om haar vader en zijn gruweldaden te ontvluchten. Nu - ruim dertig jaar later en met een missie - klapt de Edamse uit de school. ,,Om lotgenoten een veilige haven te kunnen bieden en de taboe voor eens en altijd te doorbreken, werk ik aan de oprichting van het collectief ‘Handen-Thuis’”, zegt Natascha (49) strijdvaardig. ,,Door mijn verhaal te vertellen hoop ik slachtoffers te inspireren en kracht te geven. We zijn met zóvelen – óók in Edam en Volendam – het is tijd om uit de schaduw te treden. Niemand verdient het om de gevolgen van misbruik alleen te moeten dragen.”
Door: Kevin Mooijer
Natascha’s verhaal begint in 1973 in Edam. ,,Vanaf het moment dat mijn vader in het gezin kwam werd het heel onveilig”, zegt ze huiverig. ,,Mijn moeder had al twee kinderen uit een eerdere relatie, maar toen ik ter aarde kwam was ze inmiddels getrouwd met mijn vader. In die tijd misbruikte hij mijn oudste zus al. Ze werd verkracht door hem. Op zeventienjarige leeftijd raakte ze zelfs zwanger van mijn vader.” Het misbruik dat achter de voordeur van Natascha’s familie plaatsvond zou ten grondslag liggen aan de verscheuring van een gezin. ,,Ik heb twee halfzussen, twee volle zussen en broers en een zusje dat is geboren uit een verkrachting. Allemaal leven we met de trauma’s van een onveilige, afschuwelijke jeugd. We wonen in alle uithoeken van het land en sommigen hebben alle contacten verbroken.” De tranen die over haar wangen lopen tonen hoe moeilijk het voor Natascha is om het onderwerp bespreekbaar te maken. Na een korte pauze vervolgt ze: ,,Mijn hele jeugd ben ik bang geweest. Doodsbang. Seksueel misbruik, lichamelijk en geestelijk geweld en pesterijen hebben mijn leven getekend.”
Lees hier meer op de site van de NIVO.