Autoriteiten grepen niet in
De Volendamse schrok zich rot van de publicaties van deze krant en regionale omroep RTV Oost. Onderzoek bracht tientallen jaren van misstanden bij de Pater Pio Stichting uit Tubbergen aan het licht.
Trees P. zegt dat zij mensen helpt en geneest via gebed en handoplegging. Ze staat naar eigen zeggen in contact met de overleden heilige pater Pio. Via de rozenkrans in haar hand vertelt hij haar wat te doen.
Een hype in Volendam
Dat het zo erg was, wist Pauline naar eigen zeggen niet. „Als je leest wat er met de kindertjes gebeurd is, dan weet je dat het niet goed is. Dit is niet van God.”
We wilden graag naar Trees in Tubbergen. Dan was je bij de bron, bij de kracht
Pauline Veerman
Het verhaal begint in de jaren negentig. De ‘Twentse Jomanda’ is een hype in het bekende vissersdorp. Tientallen Volendammers verenigden zich in bidgroepen en doneerden grote geldbedragen. „We waren er helemaal vol van. We wilden graag naar Trees in Tubbergen. Dan was je bij de bron, bij de kracht.”
Wachten op een wonder
De verliefde Pauline kwam in het gezin van Johan. Dat hoorde bij de harde kern van Volendamse volgelingen. Zij vertelt dat het in het begin vriendelijk en gezellig was. Ze deden vrijwilligerswerk voor de Pater Pio Stichting en op de boerderij in België. „Maar het werd al grimmiger.”
De veroordeling van Trees en haar volgelingen deerde hun geloof niet, vertelt ze. De mensen kregen te horen dat er niets van klopte. Het werd afgedaan als het werk van de duivel.
Haar zieke man diende als voorbeeld van het geloof in Trees. „De pater zei dat Johan niet zou genezen door een dokter, maar door een wonder. Als hij maar goed zijn best deed, zou hij op een dag weer kunnen plassen.”
Donornier afgewezen
Toen het bericht kwam dat er een donornier voor Johan was gevonden, reageerde Pauline erg blij. Zijn eigen nieren konden zijn bloed niet zuiveren. Hij lag daarom meerdere keren per week urenlang aan het dialyseapparaat. Zonder nieuwe nier zou hij snel overlijden. De nieuwe nier betekende een toekomst voor het stel en hun acht maanden oude dochtertje.
Trees zette er volgens haar een streep door. „Dat was wel heftig. Ik stond er naast toen ze hem vertelde om die nier af te zeggen. De hele schoonfamilie was erbij. Zij volgden Trees. Toen kwamen bij mij de eerste barsten in het geloof. Het zal toch niet gebeuren dat ik hierdoor mijn man verlies?”
Drie maanden later werd opnieuw een donornier aangeboden. Pauline overtuigde hem om die te nemen. Maar de ingreep mislukte. Johans lichaam stootte de nier af. Trees voelde zich bedrogen en was boos.
Gezin scheurt
Het was volgens de sekteleidster zijn eigen schuld en verdiende loon. „Trees wees naar mij. Er lagen twee geloven op ons kussen. Ze zei dat ik het kwaad was.”
Het verscheurde haar gezin. Johan bleef geloven in Trees en een wonder, net als zijn ouders, broer en zussen. Aan de pater mocht niemand twijfelen. Pauline werd uit de sekte gestoten. Ze stond alleen met haar jonge dochtertje, maar vond een manier om met Johan in een huis te blijven wonen.
„Zij probeerde ons uit elkaar te halen. Ik hield heel veel van mijn man en kind. Daarom kon ik het opbrengen om niet in te grijpen. Ik wilde zijn vertrouwen houden, zodat ik zicht had op wat er gebeurde. Elke ochtend belde hij naar Trees om te vragen wat die dag de bedoeling was.”
Doodvonnis
Pauline zag haar man steeds zieker worden. In 2003 haalden de artsen hem van de transplantatielijst af. Zijn hart was te verzwakt. Een nieuwe operatie zou hij niet overleven.
Het was feitelijk een doodvonnis, vertelt ze. „Buiten het ziekenhuis belde hij met Trees. Volgens de pater zou het goedkomen. Hij geloofde haar. Mijn man was blind.”
Trees zorgde zelf voor de ommekeer, vertelt Pauline. Op een dag besloot ze om ‘met haar gevolg’ naar Volendam te komen en Johan te zien. Zo’n zestig Volendammers gingen er naar toe.
Iedereen liet Johan vallen
Zij zagen hoe de sekteleider de zieke man tot de grond toe afbrandde. Dat hij zo ziek was, had hij aan zichzelf te danken. Johan had beter zijn best moeten doen.
Johan kwam als een geslagen hond thuis, hij had beter zijn best moeten doen
Pauline Veerman
„Na die scene wilde Trees geen contact meer. Johan kwam als een geslagen hond thuis. Het gaf mij de opening om tot hem door te dringen. Hierdoor kwam hij los van de sekte, maar zijn familie niet. Zij lieten hem vallen.”
Daarna waren alleen Pauline en hun dochtertje nog in zijn leven. Het was geen feestelijke tijd, zegt ze. „Hij moest voor zichzelf bekennen dat alles mislukt was, alles waar hij zo in had geloofd.”
Johan overleed op 26 april 2005. Pauline vroeg aan haar beste vriendin om zijn ouders te bellen. Zij wilden geen boodschap aannemen. Johans vader hoorde later in het dorp dat zijn zoon was overleden.
‘Als Trees boven komt, gaat ze niet vrijuit’
„Ik was ervan verlost. Mijn mooiste tijd had ik aan hun zoon gegeven. Ik kon hen er niet meer bij helpen. Zij dachten echt dat ze het goede deden, zo gehersenspoeld waren ze. Later gingen bij zijn ouders de ogen open. Maar hun hele gezin was al kapot.”
Volgens haar zijn er veel zoekende mensen in de wereld. Ze waarschuwt hen om zelf na te blijven denken. „Ik stond sterk in mijn schoenen en wist los te komen. Dat geldt niet voor de kinderen in de sekte, die hadden geen keus.”
Destijds was Pauline te boos en te verdrietig om aangifte te doen. De Volendamse hoopt dat de instanties nu ingrijpen. Ze sluit niet uit dat de zoon van Trees het stokje overneemt. „Trees is nu 85. Ik weet zeker dat als ze straks boven komt, dat ze niet vrijuit gaat. Vanaf de aarde kan ik er niets aan doen.”