Lege woorden voor een lege binnenstad
De zorgen over de binnenstad van Edam zijn duidelijk: winkels verdwijnen, huizen zijn onbetaalbaar en de sfeer verdwijnt. Maar wat minder duidelijk is: hoort de gemeente dat eigenlijk wel? In het artikel in de laatste Stadskrant zei de wethouder onder andere dat “er een visie is met duidelijke ambities die eerder zijn vastgesteld door de gemeenteraad”.
Pardon?
En dat was nog niet alles. De binnenstad moet “een vitaal gebied zijn waar ruimte is voor economische ontwikkeling, verblijfskwaliteit en leefbaarheid.”
En: “Met elkaar werken we aan een economisch en samenhangend beleid dat ruimte biedt aan initiatieven.”
Serieus? Wie praat er zó tegen mensen die zich zorgen maken over hun eigen buurt?
Als inwoner wil je niet weten of het beleid samenhangend is. Je wil weten of iemand snapt hoe het voelt als je dagelijks langs lege winkelpanden loopt. Je wil horen: “We zien het. We snappen dat het pijn doet. En we doen er wat aan.”
Die toon ontbreekt volledig.
Toegankelijke taal is geen detail. Het laat zien dat je luistert. En dat je geeft om wie er woont.
Laat inwoners dus meedenken. Of beter nog: meeschrijven. Ruimte zat – in het beleid én in de etalages.
Dave van Aken