Zorgen om politiek klimaat
Vrijdagmorgen in de zomer van 2025 op weg met de bus naar Amsterdam. Op mijn schoot heb ik een tasje met taalspelletjes die we deze morgen gaan doen met vluchtelingen en ongedocumenteerden in de Dominicuskerk in Amsterdam waar ik taalles geef. Omdat dit een jaarlijks uitje is gaan we daarna een rondvaart maken.
Zojuist gehoord dat vluchtelingen, die geen status krijgen en nog in Nederland zijn, strafbaar worden gesteld en ook degenen die hen ondersteunen en helpen. Ik doe dit werk als vrijwilliger al een groot deel van mijn leven.
Ik ben gestart met dit werk toen de eerste vluchtelingen in onze gemeente kwamen, ongeveer 40 jaar geleden. Met een team vrijwilligers zijn we enthousiast aan de slag gegaan met ontvangst, begeleiding en zelfs inrichting van de huizen om de mensen een goede ontvangst te geven.
Voor zover ik deze vluchtelingen heb kunnen volgen zijn ze allemaal goed terecht gekomen. Veel jongeren hebben gestudeerd aan universiteit, hogeschool of MBO en ouders hebben een baan gevonden. Veel zijn in staat gebleken een huis te kopen en onafhankelijk te zijn.
ik voel me machteloos, kwaad en ben verontwaardigd. Na al die jaren word ik weg gezet als een crimineel en wordt geacht geen empathie te hebben of oog voor de medemens.
Het maakt me ook angstig dat ik in een land leef waarin medemenselijkheid niet meer wordt gewaardeerd en zelfs strafbaar lijkt te worden.
Gezien de problematiek in de wereld zullen mensen blijven vluchten en op zoek gaan naar veiligheid en een nieuw leven. De meeste mensen hebben huizen gehad en bezittingen die ze hebben moeten achter laten of huizen die gebombardeerd zijn. Huizen net zoals een minister die uit Volendam is gevlucht naar Edam en als oplossing alleen het probleem kan benoemen, grenzen wil sluiten en niet in staat is om oplossingen te bedenken . Getallen die moeten aangeven dat het steeds armzaliger wordt om nog iets te kunnen betekenen liggen voor in de mond.
Ik voel me echt weg gezet. Om dit dagje te kunnen bekostigen hebben we op Koningsdag taartjes en andere dingen verkocht en de rest van het bedrag is bijeen gebracht door een collecte in de Dominicuskerk. Ik hoef geen lintje en vindt het vanzelfsprekend dat we, als we daartoe in staat zijn, de taak hebben om te kijken wat we voor de ander kunnen betekenen, ongeacht achtergrond.
Ik ben ook opstandig en ben niet van plan om mijn levenshouding te laten beïnvloeden op deze manier. Integendeel ik roep inwoners op door te gaan met mantelzorg en oog te houden op mensen die een zetje in de rug kunnen gebruiken en zeker als dat mensen zijn, die door omstandigheden niets meer hebben.
Martien Weber