Provincie Noord-Holland streeft naar 20.000 ganzen, 10% van huidig aantal ganzen
Wildbeheereenheid Beemster-Zeevang zoekt met de provincie naar oplossingen voor de zeer grote ganzenproblematiek in onze regio. In gesprek met Frank Wennekers, boer en jager uit Hobrede en Joop Köhne, jager en voormalig boer uit de Beemster, beiden actief in deze WBE. In Noord-Holland zijn ongeveer 500 actieve jagers aangesloten bij 21 WBE’s.
In NH gaat het om 150.000-180.000 standganzen, wonen permanent hier. Dit aantal wordt verdubbeld door trekganzen. Standganzen richten verreweg de meeste schade aan, de grauwe gans voorop. In het voorjaar en in de zomer hebben grasland en akkerbouw zwaar te lijden. De provincie keerde 14,3 miljoen euro schadevergoeding uit aan boeren en akkerbouwers veroorzaakt door alleen al de grauwe gans. In totaal gaat het om 27 miljoen euro in 2024, een flink bedrag op de begroting van de provincie. In 2025 zijn deze bedragen weer fors hoger. Op jaarbasis worden er zo’n 55.000 grauwe ganzen gedood. Dit aantal is onvoldoende, de ganzenpopulatie blijft hetzelfde en dus ook de problematiek. De inzet is verdubbeling van het afschot door middel van nieuwe maatregelen.
Schieten op koppelvormers
“Als alle preventieve maatregelen zoals het oliën van eieren, schudden van eieren, verjagen middels knalapparaten niet meer helpen, dan moeten we om minder aanwas te krijgen tot méér afschot overgaan. Het is 1 februari geweest wat betekent dat we ons vanaf nu op koppelvormers mogen gaan richten. Dit is een nieuwe maatregel. Ganzen zijn monogaam, blijven als koppeltje bij elkaar. Wij hebben getrainde ogen, zien dus koppeltjes. Voordat zij gaan nestelen en dus pullen produceren, mogen wij ze nu afschieten. Afschot geldt ook voor broedparen. Ethisch vinden wij dat lastig, zijn dat niet gewend. Ganzen van het nest afschieten is niet aan de orde en dat geldt ook voor het verbod in de rustgebieden in Zeevang. Het zou overigens goed zijn als er landelijk afspraken worden gemaakt, want nu hebben de WBE’s in Utrecht, Friesland, Zeeland, Flevoland en Noord- en Zuid-Holland ieder een eigen aanpak. In de Oostvaardersplassen worden de ganzen niet bejaagd en vliegen dus binnen een kwartier deze kant op”, zegt Wennekers.
Voorstel WBE Beemster-Zeevang
Köhne vervolgt: “Het voorstel van onze WBE is om minder rustgebieden toe te staan en met meer jagers te mogen werken, dus minder beperkingen. Ook het opheffen van de winterrust is een maatregel die kan werken. Nu is het verboden om te schieten na 1 oktober. Wij zien de mogelijkheid om een jaarrond te mogen schieten als een effectieve maatregel om tot het door de provincie gewenste aantal van 20.000 zomerganzen, de standganzen, te komen. Deze maatregel moet duren totdat dit aantal is bereikt. Ook de populatie winterganzen, de trekganzen, is o.i. veel te hoog.
Maar alles valt en staat met landelijke wet- en regelgeving die via de provincie naar de Faunabeheereenheid loopt. Deze FBE is uitvoerder van het provinciaal beleid. Wij hebben handvatten van de overheid nodig om tot oplossingen te komen. Onze insteek is positief, willen met de provincie meewerken aan oplossingen want de noodzaak is duidelijk: gras wordt opgevreten, percelen akkerbouwgewassen vernietigd door vraat, veiligheid rond vliegverkeer Schiphol eist aandacht, waterkwaliteit onder druk wat ook geldt voor het halen van doelstellingen van natuurgebieden.”
Kosten WBE
Wennekers benadrukt dat de Wildbeheereenheid mét de provincie tot een oplossing wil komen, dus naar een aanvaardbare en beheersbare populatie van 20.000 vogels. “De Faunabeheereenheid zet schietteams in om tot resultaat te komen. Deze schietteams worden door de provincie betaald. Zij schieten in terreinen van Staatsbosbeheer en van Landschap Noord-Holland.”
“Wij zijn vrijwilligers en betalen alles zelf. Als je bedenkt dat een patroon €1,- kost, reken dan maar eens uit wat ieder van ons op jaarbasis uitgeeft. Hierin moet echt wat veranderen. Bovendien ziet de burger echt geen verschil tussen iemand van de provinciale FBE en de lokale WBE. De burger ziet en hoort alleen de knallen die regelmatig tot emoties leiden. Wij opteren voor een vergoeding voor geleverde inspanningen om tot haalbare resultaten te komen. Ik vrees dat het al met al een kwestie van lange adem blijft en dat we met alle betrokkenen hierover nog heel regelmatig moeten overleggen.”