Tirannie van de meerderheid: Kunst & cultuurbeleid gemeente Edam-Volendam
Dit artikel naar aanleiding van de aanstaande gemeenteraadsverkiezingen gaat over een hier traditioneel stiefmoederlijk behandeld beleidsterrein: kunst & cultuur. De behandeling van kunst & cultuur zegt veel over onze gemeente, onze gemeenschap en de daarbinnen werkzame culturele, economische en politieke krachtenvelden. Gelukkig vertelt een taartpunt veel, zoniet alles, over de taart in kwestie. Naar aanleiding van de vorige gemeenteraadsverkiezingen schreef ik een driedelige serie https://www.en-clave.nl/de-cultuur-achter-het-kunst-cultuurbeleid-binnen-de-kom-volendam-deel-i/ over de culturele en politieke wortels van dit kunst & cultuurbeleid. Aan de culturele analyse https://www.en-clave.nl/de-cultuur-achter-het-kunst-cultuurbeleid-binnen-de-kom-volendam/ en https://www.en-clave.nl/de-politiek-achter-het-kunst-cultuurbeleid-binnen-de-kom-volendam-deel-iii/ voeg ik in paragraaf 2 met behulp van verschillende definities van cultuur een persoonlijke invalshoek toe.
‘Democratie is niet de wet van de meerderheid, maar de bescherming van de minderheid´
Albert Camus (1913 – 1960), Frans filosoof, journalist en schrijver
In paragraaf 3 leg ik uit wat een tirannie van de meerderheid is, waarom dat problematisch is, en dat dit mechanisme binnen onze gemeentepolitiek op meerdere beleidsterreinen, waaronder kunst & cultuur, een doorslaggevende rol speelt. Omdat het diep in onze cultuur zit, merkt niemand het op. U vast ook niet. Daarom is het verstandig om door te lezen. Vervolgens schets ik in paragraaf 4 de status quo wat betreft ons kunst & cultuurbeleid, en in paragraaf 5 gebruik ik, aan de hand van hun landelijke stemgedrag, de mening van waarschijnlijk eenderde van mijn dorpsgenoten over de wenselijkheid van bezuinigingen op de NPO als graadmeter voor het belang dat zij aan kunst & cultuur hechten. In paragraaf 6 bespreek ik wat de verkiezingsprogramma’s van onze lokale partijen over kunst & cultuur vertellen. Vervolgens ga ik van algemeen naar bijzonder door in paragrafen 7 en 8 te focussen op PX Muziekfabriek en PX Cultuurpodium. Paragraaf 9 gaat over onze bestuurscultuur (definitie 2) en de onwenselijke informatie- en daarmee machtsposities die zij faciliteert, die ook binnen het culturele veld (term Franse socioloog Bourdieu) voor stagnatie staan. Paragraaf 10 bevat mijn conclusie.
In de kern is dit artikel een zoektocht naar de onjuiste aannames die ons aartsconservatieve, ambitieloze kunst & cultuurbeleid al decennia stutten. Laat ik met betrekking tot de betekenis van het complexe begrip cultuur in de volgende subparagraaf allereerst wat potentiële misverstanden uit de weg ruimen. We moeten wel weten waar we het over hebben. Vaak gaat het hier al mis.
Lees hier het hele artikle op de site van en-Clave