Religieuze scheiding met gemeenschapsgeld?
Lokaal Edam-Volendam, Ons Belang en de VVD stemmen tegen motie die daar duidelijke grenzen aan wilde stellen. De discussie rondom het zogenaamde ‘Ramadan zwemmen’ heeft de afgelopen weken veel losgemaakt in Edam-Volendam. Niet alleen in de gemeenteraad, maar juist ook daarbuiten. Aan de keukentafel. Op straat. In de sportkantine. Op social media. Want uiteindelijk ging deze discussie over iets groters dan alleen een paar zwemuren.
De echte vraag was: Wat verwachten wij eigenlijk van publieke voorzieningen die worden betaald met gemeenschapsgeld? BVNL heeft daar vanaf het begin een helder standpunt over ingenomen. Publieke voorzieningen horen in beginsel voor iedereen toegankelijk te zijn. Niet gescheiden. Niet opgesplitst. Niet georganiseerd op basis van religieuze overtuigingen. Juist publieke voorzieningen horen mensen samen te brengen. Niet uit elkaar te trekken.
Daarom diende BVNL de motie ‘Gelijke toegang tot gemeentelijke voorzieningen’ in. Een motie die nadrukkelijk ruimte liet voor normaal doelgroepbeleid en uitlegbaar maatwerk binnen bijvoorbeeld zorg, veiligheid, jeugdwerk of maatschappelijke ondersteuning. Maar óók een motie die een duidelijke grens trok: geen religieus ingegeven scheiding binnen gemeentelijke accommodaties. Die motie werd verworpen. En dat mag iedereen weten.
Want uiteindelijk stemden o.a. Lokaal Edam-Volendam, Ons Belang en de VVD tegen een motie die juist bedoeld was om een principieel uitgangspunt vast te leggen: dat gemeentelijke voorzieningen bedoeld zijn om inwoners te verbinden. Dat is een keuze. En politieke keuzes mogen benoemd worden. Natuurlijk zullen deze partijen zeggen dat het ‘nuancering’ was. Dat het ‘maatwerk’ betrof. Dat het ‘juridisch ingewikkeld’ ligt. Maar inwoners zijn niet gek. Die begrijpen heel goed waar deze discussie werkelijk over ging.
Daarnaast was deze motie nadrukkelijk óók bedoeld als signaal richting het college en betrokken organisaties. Want als een discussie als deze zó veel maatschappelijke onrust en onduidelijkheid veroorzaakt, dan betekent dat blijkbaar ook dat bestaande kaders, uitgangspunten en communicatie rondom publieke voorzieningen onvoldoende helder zijn geweest.
Want als mannen en vrouwen binnen een gemeentelijke accommodatie van elkaar worden gescheiden omdat een religieuze overtuiging daarom vraagt, dan mag je daar als gemeenteraad best een grens trekken. Sterker nog: dan móét je daar als gemeenteraad een grens durven trekken. BVNL vindt het onbegrijpelijk dat juist partijen die zichzelf graag presenteren als verdedigers van gelijkheid, vrijheid en verbinding, uiteindelijk tegen deze motie stemden.
Want hoe geloofwaardig ben je nog als je aan de ene kant spreekt over inclusiviteit en verbinding, maar aan de andere kant geen duidelijke grens wilt trekken bij religieus gescheiden activiteiten in publieke voorzieningen? Dat wringt. En dat voelen veel inwoners haarfijn aan. Deze discussie ging bovendien allang niet meer alleen over zwemmen. Het ging over de vraag of we in Nederland langzaam accepteren dat groepen mensen steeds meer los van elkaar gaan leven. Met aparte regels. Aparte verwachtingen. Aparte ruimtes. BVNL weigert daarin mee te bewegen.
Wij geloven dat publieke voorzieningen juist plekken moeten zijn waar inwoners elkaar ontmoeten als gemeenschap. Niet als gescheiden groepen. En nee — dat is geen aanval op religie. Iedereen is vrij om te geloven wat hij of zij wil. Die vrijheid staat niet ter discussie. Maar publieke voorzieningen brengen ook publieke uitgangspunten met zich mee. En wat BVNL betreft hoort daar één principe altijd centraal te staan: Wat van iedereen is, moet ook voor iedereen zijn.