Sanna Veerman is klaar voor de WK: “Ik wil die medaille een keer pakken”

Met het motto ‘doorgaan en niet zeuren’ groeide Sanna Veerman uit tot een van de beste turnsters van Nederland. Toch weet ze als geen ander dat het leven uit meer bestaat dan alleen turnen. Tussen de trainingen door bouwt de nuchtere Volendamse vrolijk aan haar eigen toekomst. “Als ik alleen met turnen bezig ben, word ik gek!”

Als 8-jarig meisje zit Sanna Veerman in het publiek van een bomvol Ahoy tijdens de WK turnen in 2010 en bewondert de wereldtop. Zestien jaar later staat zij er straks zelf op de wedstrijdvloer. Een afgeladen Ahoy vol oranje; Sanna kijkt er wel naar uit. “Een WK is sowieso altijd heel speciaal, maar nu het in eigen land is, voelt het echt bijzonder,” vertelt de 24-jarige turnster. “Tijdens de Nederlandse kampioenschappen in Ahoy kom ik er altijd weer achter hoeveel mensen er naar turnen komen kijken, en hoe enthousiast veel kinderen over de turnsport zijn. Om dan straks met de hele wereldtop in die arena te staan en de energie van het Nederlandse publiek te voelen lijkt me echt geweldig.” Al is het dit jaar wel extra pittig: “De Europese kampioenschappen waren dit jaar pas in augustus, terwijl die normaal in april of mei zijn. Normaal heb je dus veel meer rust tussen die twee toernooien in, het is nu wel even doorpakken.”

“Het gaat niet vanzelf, maar het gaat wel goed”
Sanna Veerman over turnen, ondernemen en haar eigen koers

Ik wil die medaille echt een keer pakken
Gelukkig is ze goed in vorm. Op de recente EK in Zagreb greep ze net naast een medaille op brug. “Ja, dat was wel even pijnlijk,” zucht ze, “het ging om maar zo’n klein verschil.” Zuur, dat zeker, maar Sanna blijft niet lang hangen in negativiteit. “Op het moment zelf baal ik er enorm van. Misschien de dag erna ook nog wel, maar daarna laat ik het los. Ik moet ook eerlijk zeggen dat ik niet op een medaille gerekend had. De zaterdag voor ik naar Zagreb vertrok, werd mijn opa begraven, dus ik kwam uit niet zo’n leuke periode. Voor mijzelf had ik besloten om er open in te gaan: ik wilde mijn best doen, maar legde mezelf niet te veel druk op.”
“Dat ik uiteindelijk zó dicht bij een medaille ben gekomen, motiveert me eigenlijk alleen maar. Ik wil ’m echt een keer pakken!”

No-nonsense Volendamse
Die eindeloze doorzettingsmentaliteit heeft ze van huis uit meegekregen. Sanna groeit op in Volendam met een heerlijke Noord-Hollandse no-nonsense-mentaliteit: “Doorgaan en niet zeuren was altijd het motto.” Die instelling heeft zeker geholpen bij haar ontwikkeling tot de getalenteerde turnster die ze nu is.” In haar jongere jaren liep ze ooit een grote blaar op. Haar moeder zei toen: “Ach kind, dat hoort erbij,” Sanna’s reactie was duidelijk: “Nou, dan stop ik ermee, het moet wel leuk zijn!” En ook dat was prima: “Ik heb nooit druk ervaren. Mijn ouders hebben me nooit gepusht, plezier stond altijd voorop.” Maar het begon toch weer te kriebelen, de pauze duurde uiteindelijk maar een half jaar.

Op haar negende stapt Sanna over van Volendam naar Amsterdam om daar bij Turnz te gaan trainen bij coaches Wolther Kooistra en Claudia Werkhoven, en in 2023 verruilt ze Amsterdam voor Rotterdam om onder Kevin den Uijl te gaan trainen bij CTO Rotterdam. De variatie en liefde voor de sport motiveren haar al achttien jaar. “Wat ik zo mooi vind aan turnen is de afwisseling die de sport biedt”, vertelt ze. “Ieder toestel is weer anders. Ik moet er niet aan denken om bijvoorbeeld urenlang op een fiets te zitten, of banen te trekken in een zwembad.” Hoewel Sanna als brugspecialiste bekendstaat, werd ze dit jaar ook tweede in de meerkamp op de NK. “Ik hoop daar echt nog in te kunnen groeien. Je focus is heel anders als je alle toestellen turnt. Bij één toestel ligt alle energie en druk daarop, bij vier toestellen verdeel je dat meer. Het is veel afwisselender.”

Toch gaat de weg naar de top bij niemand vanzelf. Ook Sanna heeft regelmatig met blessures gekampt, haar enkelblessure na de Olympische Spelen van Parijs is daarvan de meest recente voorbeeld. Het zorgde ervoor dat ze er lange tijd uit lag en ook de WK in het Indonesische Jakarta in 2025 moest missen. “Toch heeft het voor mij niet gevoeld als een enorm lange periode”, blikt ze terug. “De Olympische Spelen van Parijs waren echt heel veel: vooral alles eromheen: wonen in het olympisch dorp en dat je daar met de besten van de wereld bent. Dat was heel mooi om mee te maken. Maar na de Spelen wist ik sowieso nog helemaal niet wat ik wilde gaan doen. Of ik wilde stoppen, of doorgaan met turnen, ik had mezelf geen doelen gesteld en wilde aankijken hoe ik me zou voelen. Van Eythora (Thorsdottir, red.) en Céline (van Gerner, red.) had ik al gehoord dat je na de Spelen een beetje in een gat valt. Ik had er dus ergens al rekening mee gehouden dat het geen topjaar zou worden. Dat die blessure daar bovenop kwam, was natuurlijk niet leuk, maar ik kan die knop wel vrij snel omzetten.” Het is de nuchtere Volendamse ten voeten uit: “Eigenlijk kwam het ergens ook wel goed uit, want ik wilde mijn studie afmaken.” In 2025 haalt ze dan ook haar diploma in Creative Business aan de Hogeschool van Amsterdam. Een studie gericht op media, marketing en management. “Ik hou van creatief bezig zijn en ondernemen.”

Pakjes zonder poespas
Die studie komt nu goed van pas in haar toekomstplannen. Samen met twee vriendinnen richtte ze begin dit jaar AlignedForMe op, een bedrijf in turnpakjes en training. De gedachte erachter? “Tijdens trainingen wil ik gewoon een pakje aan zonder allerlei glitters en poespas. Gewoon een pakje dat lekker zit, maar die zijn er bijna niet. Dus toen ben ik dat zelf maar gaan ontwerpen.” De pakjes die Sanna produceert met AlignedForMe hebben een heel basic design. Goede stoffen zijn daarbij belangrijk. “Het moet niet te strak zitten, maar ook niet gaan schuiven. Bij deze pakjes gaat het echt om het sporten en niet om de outfit, al zien ze er natuurlijk wel gewoon leuk uit.” De eerste samples zijn inmiddels binnen. Eind dit jaar wil ze naar de verkoop gaan. “Als dat een succes wordt, wil ik het merk ook gaan uitbreiden met meer algemene sportkleding zoals leggings en shirtjes.”

Een WK is altijd heel speciaal, maar nu het in eigen land is, voelt het extra bijzonder
Haar eigen bedrijf is niet alleen een creatieve uitlaatklep, maar biedt ook een welkome afwisseling van de 25 uur die ze iedere week in de trainingshal doorbrengt. “Ik word gek als ik alleen maar met turnen bezig ben”, zegt ze lachend. “Nu ik wat ouder ben, moet ik er ook meer dingen voor laten. Soms denk ik dan wel eens: ik héb er al zoveel voor moeten laten, en nu moet ik er nog steeds van alles voor opgeven. Daarom maak ik altijd de afweging wat het me oplevert, wat het me kost en stel mezelf de vraag: ‘Vind ik dit het allemaal nog wel waard?’ Zolang het antwoord daarop nog steeds ‘ja’ is, is het oké. Maar eerlijk gezegd lijkt een dagje gewoon alleen rustig naar mijn werk me ook wel heel lekker, even niet trainen.”

Opladen doet ze het liefst thuis of met familie. “Ik ga in mijn vrije tijd ook graag naar familie en vrienden in Volendam. Dan laad ik weer op en ben ik weer klaar om te trainen.” Met haar vriend, turner Luuk Huernink, woont ze inmiddels samen in Rotterdam. “Echt een leuke stad waar heel veel te beleven is.” Al heeft ze daar niet altijd tijd voor. “Dat huishouden kost ook een hoop tijd, joh! Het dagelijks leven slokt best een heel groot deel van je week op. Zo heel veel bijzonders doe ik eigenlijk niet, maar een week heeft ook maar zeven dagen. Hij zit zo vol!”

Knallen voor eigen publiek
De blessure aan haar enkel die haar het afgelopen jaar teisterde, is er niet meer en sinds januari traint Sanna weer op alle toestellen. “Mijn lichaam functioneert heel goed nu”, vertelt ze. “Ik heb weinig pijn, dus het is weer leuk om te trainen.” Een WK-medaille op brug, gaan we die in Ahoy zien? “Oeh ja, dat zou wel echt een droom zijn die uitkomt! Maar een wereldkampioenschap is wel echt next level, de Verenigde Staten doen mee, China en natuurlijk is ook Kaylia Nemour uit Algerije er, een van de beste turnsters ter wereld op brug en dus een grote concurrent.” Ze blijft even stil, en vervolgt dan: “Als ik gewoon mijn programma turn zoals op de afgelopen EK dan hoop ik dat dat genoeg is. Ik ben er even uit geweest, maar hoop dat ik die knop weer kan omzetten.” Lachend: “Het gaat niet vanzelf, maar het gaat wel goed!” En na de WK? “Dan ga ik lekker op reis met Luuk, we gaan naar Suriname. Ik heb daar een oom en tante wonen waar we kunnen verblijven en vandaaruit gaan we lekker op avontuur in de jungle. Daar heb ik echt enorm veel zin in!”