Naar de inhoud

Meerminbewoners met rollator naar de stort

Bron: Jos Koenen

Gister kregen de bewoners van de Meermin, afdeling 'aanleunwoningen' een brief over de verandering betreffende de afvoer van huisvuil. Niet langer kan dat eerdaags binnen de muren van de Meermin in de containers maar moeten de bewoners buitenshuis naar ondergrondse vuilcontainers waarvan de locatie in de brief niet kenbaar gemaakt werd.

Hiermee brengt de directie van de zorgcirkel hoogbejaarde bewoners in grote problemen door ze met een zak huisafval over straat te laten lopen. Soms in weer en wind, soms door de sneeuw, al dan niet met een rollator. Men kan zich voorstellen dat niet alle bewoners regelmatig familie of kennissen op bezoek krijgen aan wie ze hulp kunnen vragen. Sommigen willen ook helemaal geen beroep op anderen doen.

Wanneer de directie denkt de nieuwe strategie 'verkoopbaar' te maken door per jaar een vermindering van € 36,- op de huur, cq verzorgingskosten toe te passen, maakt die een grote vergissing.

Ik wil er daarom met klem bij de directie op aandringen deze nieuwe strategie terug te draaien en de zaak te laten zoals die nu is. Iets minder ruimte in de bewuste berging lijkt me niet het doorslaggevende argument om onze ouderen met narigheid op te zadelen. De bewoners hebben er graag omgerekend € 0,69 per week voor over om de eigen containers te houden.

drs. Jos Koenen

3 reacties

Nog 1000 van de 1000 tekens

Je e-mailadres wordt niet getoond en alleen gebruikt om je op de hoogte te houden van antwoorden.

  • @ drs. Jos Koenen:

    ik heb begrepen dat de bewoners massaal in actie gekomen zijn en een petitie sturen naar de directie van de Zorgcirkel.

    Die hoogbejaarden zijn dus toch nog behoorlijk assertief.

  • Enige zelfredzaamheid en creativiteit mag van bewoners en hun directe omgeving wel worden verwacht.

    Eens houdt nu eenmaal op weg naar het definitieve einde alles op en verlies je steeds meer de regie over je eigen leven. Voor mijn 84-jarige buurvrouw die mede dankzij hulp van de thuiszorg, maar nog meer van haar omgeving, nog steeds in haar vertrouwde woning woont, speel ik regelmatig ‘de vullesman’. Die niet alleen zich ontfermt over haar groencontainer, maar ook haar vuilniszak in de gaten houdt en naar de container wat verderop breng. En een heel enkele maal, ook weer terug als die vol blijkt.

    Toen het eenmaal zo ver was dat ze dat zelf niet meer kon, vond ze dat natuurlijk verre van ideaal en prettig. Maar op die leeftijd ga je je grenzen verleggen. En zoals een voetballer eens zei ‘ieder nadeel hep zijn voordeel en andersom’, dan ook ff langs voor een ‘koppie’, waarbij ik dan ook even wat onkruid uit haar tuintje wegtrek, breekt haar dag.

    In Edam, weet ik, is er ook een grote schare vrijwilligers.

    drs. Willem Wouters